hic konusulmayan anlatilmayan sarsilmalarim , sarilmamis acik yaralarim belkide hic bir zaman belkide asla bitmeyecek bu hazan ta ki ; can bu bedeni terk edene dek...
hep bekledim bir gün izdirabim diner hayat banada güler diye ama nafile ordan oraya sürüklendim insafsiz zamanin icinde yillari eskitmis olmak simdilerde pekte birsey ifade etmiyor bana kalan ; hayati cok erken sifirlayislarimin ardindan bom bos gayesiz bekleyislerdi hep, icimdeki siziydi...
yasama dört elle sarildigim anlar `evet iste bu` dedigim,dogru sandigim neden hep hata olarak cikiyor karsima bilmiyorum oysaki umutluydum cok umutluydum bu sefer hayattan yine yanilmisim ; yazik
henüz belkide önümde yasanacak cok sey varken bilinmeyen ben bitik ben caresiz ben yipranmis hissediyorum yeniden baslamalara zerre gücüm yok
hayatin neresinden tutunmaliyim ?
disarisi cok soguk icime isliyor cam kenarindan sizan o soguk hava üsüyorum...
