|
Gözlerimde, ağlama sonrasının izleri war. Büyük romanımın son sayfalarındayım; belki de son cümleleri. Ne kadarına kadar sürer bilemiyorum ama geriye kalan tek olay; çekip gitmek. Yeni yüzler de unutmalı yüreğim kendisini ve o yerde, bulmalı tekrar yaşam sewincini.
Ben kalbimi tanıdığımdan beri buruktur içim. Büyük cesaretler we büyük korkularla doludur içi... Derin yaralarla, senle... Bu sokaklar çekmişti içine sensiz günleri. Kalbim hiç wazgeçmemişti senden. Bir yaz akşamı ayrılmıştım kendimden. O yaz akşamından sonra ağlamıştım ben.Hep bir yerde kalmıştı umutlarım, gözlerim; kendimle barışık olduğum son yerde.
Yalnızlık kokuyo ellerim ki o yüzden yazıyorum.Kör sewdalar çarpıyo yüzüme. Ben bir suçlu gibi kaçıyordum onlardan.Hayatımın anlamının ne olduğunu unutmuştum. Sana dönüyordu tüm sorularımın cewapları; mutluluk, aşk, sewgi we acı... Seni arıyordum,kör sewdaydım ben de, kör sewdamdın; kendimle barışık olduğum son yerde.
Şimdi geriye dönüp baktığımda; gözyaşım olmuşsun,celladım olmuşsun, kaçışlarım olmuşsun. Hiç anlam bulmamış kalp atışlarım göğsünde. Sewgim hep kendi içime derinleşmiş, kıl dönmesi gibi içeriye büyümüş, içimi oymuş oymuş oymuş... Bir sewgi yumağı kanatmış yüreğimi. Acımsı bir tat gelmiş dudaklarıma; sen sanmışım.Acıyı sewmişim; seni sewer gibi, kendi kanımı emmişim; dudaklarını emer gibi. Karşımdaki seni hiç sewememişim ben. İçimdeki sen sandığım acımı sewmişim. O yüzden her gece adını almışım ağzıma, o yüzden her gece canımı yakmışım. Canımı yakmışım; seni yaşamışım.
Ben seni hiç bulamamışım; kendimi kaybetmişim. Ölüp ölüp dirilmelerden ibaretmiş ah çekmelerim ve kırıklarım senden bana miras. Son gaddar arabaların arkasından koşar gibi umarsız koşmuşum peşinden. Öyle uzun süre kowalamışım ki seni çaresizliğimi yüzüme bir awuç su gibi wurduğumda nerede olduğumu da unutmuşum. Orada anlamışım; beni benden kopardığını.
Seni gördüğüm yerde başlamışım yaşamaya, orada weda etmişim dünyaya. Senden kalan her anı bir mutluluk olmuş bana ama senin adın, her ağzıma alışımda dudaklarımı yakmış. İçki içmek gibi olmuşsun bende; ben her kadehin altından keder çıkaranlardan...
İşte o yerdeyim. Seni gördüğüm yerde; bir yaşamın başladığı yerde! Yine de solgun durmuş o zamanlardaki tebessümlerim ve aşıkların yüzündeki ifadeden farklı bir yüzleyim. Bu ben miyim? Görüyorum. Eski sewdalarımdanmış o derin yaralar. İçimdeki sınırsız döngüler, o yer. İşte o yerdeyim. Seni gördüğüm yerde. Bir sewda yangınının olduğu yerde. Duwarlar, kapılar,yerler. Köşe bucak her yer kül olmuş. O küllerin arasında ufak bir ateş arıyorum şimdi. Kendi cesedimden ateş! Özledim kendi canımı yakmayı,seninle canımı yakmayı. Bir sewda yangını söndü ve ben ölümün bittiği,umudun tükendiği yerdeyim...
işte böle başladı bitti sen gibi,ben gibi çabucak kanıma girdiğin bi an da gittiğin gibi...
04.10.2007
|
Ama anLam Bakımından Biraz dAha zenGin kıLabiLirdin YazıYı..Teşbihe Daha Çoq Yer verebiLirdin..
NeiSe PayLaşım İçin Tşq ederim güzeLdi..
