Ya biz, binde bir karşımıza çıkandostluk, arkadaşlık, sevgililik fırsatlarını ne yapıyoruz?

Akşamüstünün bir saatinde yorgun gövdemiziyaslayıp mırıl mırıl konuşabileceğimiz,omzumuza dolanan bir kolun, başımızı yaslayabileceğimiz bir omuzun,belimizi kavrayan bir elin, uzun yollara dayanıklı aşkların sahibikarşımıza çıktığında tanıyabiliyor muyuz onu?Değerini biliyor, biricikliğini, benzersizliğini anlayabiliyor muyuz?Yoksa hayatı sonsuz, fırsatları sayısız sanıp kendimiziHep ileride bir gün karşılaşacağımızı sandığımız bir başkasına,bir yenisine ertelerken hayat yanımızdan geçip gidiyor mu?

Karşımıza zamansız çıkmış insanları yolumuzun dışınasürerken bir gün geri dönüp onu deliler gibiarayacağımızı hiç hesaba katmıyor muyuz?Hayat her zaman cömert davranmaz bize, tersine çoğu kez zalimdir,her zaman aynı fırsatları sunmaz, toyluk zamanlarını ödetir.Hoyratça kullandığımız arkadaşların, eskimeden yıprattığımız dostlukların,Savurganca harcadığımız aşkların hazinhatırasıyla yapayalnız kalırız bir gün. Bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz, ya daolanlar olması gerekenler değildir. Yıldızların bizim içinparladığını göremeyen gözlerimiz, gün gelirhayatımızdan kayan yıldızların gömüldüğü maziye kitlenir.

Kedilerin özel bir anını yakalamak gibidirkendi hayatımızdaki olağanüstü anları ve olağanüstü kişileri yakalamak.Bazılarının gelecekte sandıkları BİR GÜN geçmişte kalmıştır;oysa, hani şu karşıdan karşıya geçerken, trafik ışıklarında rastladığınız,omzunuzun üzerinden şöyle bir baktığınız sonra da boş veripNasıl olsa ileride bir gün tekrar karşıma çıkar dediğinizdir.Oysa tam da o gün bu zalim şehri terk etmiştir O,boş yere bu sokaklarda aranırsınız&

murathan mungan