Ateş altında Filistin...Toprakları kan ve barut kokuyor. Dünya Halkları günlerdir öfke ile izliyor İsrail Siyonizminin Filistin halkı üzerinde uyguladığı vahşeti ve ahlaksızlığı.
Direniyor Filistin...
Göğsünü açıp kurşunlara yiğit bir arap delikanlısı gibi dimdik ayakta...
Gözlerinde bin kıvılcım. Ya özgür olacak vatanları, ya da ölecekler. Bir tek Filistinli kara çocuk kalana kadar hepsinin dilinde aynı slogan olacak!
Thavra Hattı Nasr! (1) Siyonizm ise kıvrıla kıvrıla ilerleyen bir yılan gibi işgal ediyor Filistin'in topraklarını. Filistinlilere helal olan toprakları, bedelini ödediği toprakları sinsi sinsi işgal etmeye devam ediyor zehrini her gittiği yere akıtarak... Ahlaksızlığını ve namussuzluğunu katık ediyor zulmüne, ilerliyor. Ramallah, El Halil, Kalkilya, Tulkarem, Beytüllahim, Cenin, Nablus, Refah kentleri işgal altında...
Ayak bastığı topraklara kan sıçratıyor yıllardır. Ve yıllardır siyonizme, emperyalizmin oyunlarına direniyor Filistin Halkı.
Bebeler intifada şarkılarıyla özgürlük ninnileriyle büyüyor Filistinde yıllardır. Bebeler şehit düşüyor. Bebelerin gözlerinde aynı kıvılcım yanıyor.
İşgal altındaki topraklara düşüyor bir bir Filistin'in fedakar evlatları. Şimdi Filistinde "her can bir feda, her feda bir özgürlük" diyerek. Gencecik bedenlerini feda ederek selamlıyorlar direnen halklarını...
Her can düştüğünde toprağa bir adım daha atıyor Filistin özgürlüğe. Tarih onların dökülen kanlarıyla yazılıyor. Geleceklerini kuruyor Filistin Halkı. Vura öle, öle vura...
Çocukların daha bir açılıyor kara gözleri.
Ölülerinin ardından ağıt yakmamayı çoktan öğrendi Filistinli analar. Oğulları ne kadar kahramansa o kadar gurur duydular oğullarıyla. Alnından öperek uğurluyorlar feda savaşçılarını.
Ve yine ağıt yerine dillerinden düşmeyen söz oldu gür bir sesle haykırdıkları;
İntifada...
"Bizi biz eden, özgür kılan..." dediler intifadaya.
İntifada özgürlük,
İntifada bağımsızlık,
İntifada başı dik durmaktı.
İntifada oğluydu anaların,
İntifada özgür vatanlarının teminatı, zaferlerinin müjdesiydi.
İntifada sürdükçe özgürdü Filistin Halkı.
Şimdi direniyor... Siyonist işgalin en vahşisine karşı bütün dünyanın gözleri önünde canından geçip, onurundan vatanından geçmeyerek direniyor. Yaralarını sararak, düştüğü yerden doğrularak direniyor.
Filistindeki direniş her gün televizyon kanallarına, yazılı medyanın sayfalarına yansıyor. İçimiz ürperiyor görüntüleri izlerken. Yerlerde sürüklenen ölüler, kaçırılan ve öldürülen gazeteciler, kanlı görüntüler. Her bir karesi siyonizmin vahşetini gözler önüne seriyor. Gazeteleri açtığımızda Ramallah'taki karargahında İsrail tarafından tecrit edilen FKÖ Lideri Arafatın demeçleri, Başkan Bush'un timsah gözyaşları, barış çağrıları, Filistin'deki feda eylemleri yer alıyor...
İşgal altındaki Filistin tek vücut direniyor, direnme hakkını koruyor...
Zulmün olduğu yerde direnmek en meşru haktır. Ve işgal edilmiş topraklarda yıllardır zulüm gören Filistin Halkı'nın en meşru hakkıdır direnmek...
Feda eylemleri nedeniyle terörist ilan edilen şey, bir halkın bağımsızlık özlemidir. Yüreklerinde zerre kadar vatan sevgisi taşımayanlar halkı ve vatan toprakları için kendini feda etmenin ne anlama geldiğini anlayamazlar. Vatanlarının bağımsızlığı ne demek bunu anlayamazlar. Onlar değil vatan için; eşleri, çocukları, en sevdikleri için olsun parmaklarını bile kesemezler.
Pis çıkarları için mazlum halkların kanına girenler verdikleri demeçlerde iki ülke yönetimini hatta Filistin'i kınayarak yüzsüzleşmenin üst boyutlarına ulaşarak, iğrenç yüzlerini bir kez daha gösteriyorlar. ABD Başkanı Bush İsrail'in kendini savunma hakkı olduğunu belirtip eylemlerin barış'ın önüne geçmemesi gerektiğini vurgularken, ABD Dışişleri Bakanı Colin Powell, operasyonu önceden bildiklerini, ve Arafat'a zarar vermemek kaydıyla İsrail'e karışmadıklarını bildirirken Filistin'in Terör(!) saldırılarını kınayarak, İsrail operasyonuna göstermelik bile olsa bir eleştiri yöneltmiyor. Bu elbette bizi, bu derginin okurlarını şaşırtmıyor İsrail'in Amerikanın Ortadoğu'daki jandarması olduğunu herkes biliyor.
Ama onları da şaşırtmayan bir şeyler olsa gerek. Bir halkın bağımsızlık için neler yapacağı gibi mesela. Bunu çok iyi bilirler Amerikalılar. Tarihlerini hatırlamaları yeterli olur. Vietnam'da, Küba' da uğradığı hezimetlerden bilirler bunu.. Vatan sevgisini, bağımsızlık özlemini kuşanmış bir halk yenilmez. Üzerlerine tonlarca bomba yağsada yokedilseler de bir gün küllerinden doğar yeni bir hayat. Yokedilemeyen onurları kalır çünkü geride.
Korku bütün bedenlerini sarmış durumda. Tıpkı egemenlerin tipik ruh halini taşıyor İsrail yönetimi. Bir paranoya halinde hareket eden her nesneye kurşunlar yağdırıyor.
Vatan toprakları kutsaldır. Amerikan beslemesi İsrail'in piçlerinin çizmeleriyle kirletemeyeceği kadar da kutsaldır Filistin toprakları. Kutsaldır çünkü uğruna bedel ödenmiştir.
1989 Yılında İntifadanın ilk yıllarında Batı Şeria'yı ziyaret edip Filistinli kadınlarla röportaj yapan Amerikalı Gazeteci Eileen Mac Donald; taş atan yeni yürüyen bebeklerden sekiz yaşındaki çocuklara, genç kızlara kadınlara rastladığında şaşırıyor. İntifada'nın sadece bir ayaklanma değil orada işgal edilmiş topraklarda yaşayan Filistinliler için bir yaşam biçimi haline geldiğini kavrıyor.
"Önce Kadınları Vurun" isimli kitabında İlk şaşkınlığını şöyle aktarıyor:
"Bu İntifada Filistinlilerin Batı Şeria ve Gazze Şeridi'nde Ekim 1987' de başlattığı bir ayaklanma. Savaşçıların başlıca cephanesi olan taş ve kaya parçalarına- özellikle silahlı ve eğitimli bir orduya karşı- nitelenmeyeceğini düşündüğüm için beni bağışlayabilirsiniz. Fakat İsrailli yetkililer, İsrailli bir askere taş atan herkesin devletin güvenliğini tehdit ettiğini ilan ettiler." (2)diyor Amerikalı gazeteci Eileen Mac Donald.
Amerikalı gazeteciye garip gelen anlayamadığı şeyin ne olduğunu biliyoruz. İsrail'in güvenliğini tehdit eden şey tepeden tırnağa inançlı ve zafere kilitlenmiş bir halktır. Öfkeli ve vatanlarının bağımsız olmasını yek vücut savunan bir halk. Yeni yürüyen bir bebenin elindeki taş donanımlı bir İsrail askerinin silahından daha güçlüdür.
"İntifada olmazsa biz ölürüz...
İntifada savaştan öte bir şey. Savaşlar günler ya da aylar sürer, fakat bizim için İntifada bir yaşam biçimi,
İntifada bizim herşeyimiz" deyip şehit olmayı bir ulusal görev gören Filistin halkının direnişi bitirilemez. Küçücük bebelerin elindeki taşlar bile onları korkutmaya yettiği sürece Filistinlilerin dökülen kanları çoğaldıkça Siyonizmden ve Emperyalizmden soracakları hesapta çoğalıyor. Beklemeden, bugünden soruyorlar hesabını. Taşlarıyla, molotoflarıyla, sopalarıyla feda ettikleri bedenleriyle soruyorlar yıllardır çektikleri acının, gaspedilen haklarının, kırılan gururlarının hesabını...