Kasırganın 100 bine yakın insanın ölümüne yol açtığı Myanmarda, hayat yaşanılmaz hale gelmiş. Askerî yönetimin ölü sayısını az göstermesinin sebebi iki etkene bağlanıyor: Cuntanın arama kurtarma çalışmalarındaki beceriksizliğini gizleme ihtiyacı ve nüfusa kayıtlı olmayan binlerce insan.

Ülkede açlık diz boyu. Gıda az ve pahalı. İlaç ve tıbbî malzeme bulmak imkânsız. Bütün bunlara salgın tehlikesi eklenmiş. Cesetlerin bozulmaya başlaması ve sıcak hava, bu ihtimali gittikçe kuvvetlendiriyor. Dünya yardım için çabalıyor. Ancak halkın bundan haberi bile yok. Medyada konuya ilişkin tek cümle haber geçmiyor. Maddî imkânı yerinde olan bir vatandaş, felaketin ertesi günü halka pirinç dağıtmaya çalıştığını, fakat buna engel olunduğunu söylüyor. Dönüş yolculuğunda karşılaştığımız BM Afet Değerlendirme ve Koordinasyon ekibinden iki Filipinli uzmanın anlattıkları ise insanın kanını donduruyor: "Pasaport kontrolünden geçip ülkeye dahi giremedik. Bize, "Teşekkür ederiz ama yardıma ihtiyacımız yok" dediler. Geldiğimiz uçakla geri dönüyoruz."

Kasırganın yerle bir ettiği Myanmara gelen yabancı gazeteciler, askerî rejimin sıkı kontrolü yüzünden, hâlâ 4 metre su altında bulunan İravadi Deltasına giremiyor. Dolayısıyla en büyük trajedilerin yaşandığı bölgeden görüntü alınamıyor. Yörede yaşayıp da bir şekilde fırtınanın elinden kurtulanlar, yaşanan felaketin boyutlarını anlatacak kelime bulamıyorlar.