Umudu, doğruyu, düzeni içinde aramalısın !!

Başkalarının pusulası şaşsa bile vicdanındaki ibre sabittir hep doğruya gider...

İlk önce kalpten başlar yol, daha sonra dış aleme farklı pencerelerden açılır ve bağlanır... Kalbine hükmedememiş insan, birgün öyle birgün böyle terelellileri içinde yuvarlanırken bir yolda ne kadar sağlam ilerleyebilir ?
Yere ne kadar sağlam basabilir ?

An gelir duraksarsın,
An gelir soluğun kesilir,
An gelir tıkanırsın en inandığın anlarda....
Çözümü nereden gelir ?

Eşinden, ailenden mi ?
Dost dediklerinden mi ?
Dostlarının bulundukları çevreden mi ?
Direkt seni Yaradan' dan mı ?

Direkt mi gelir huzur, vesile ile mi ?

Sen mi ararsın, o mu seni bulur ?

Bu soruların cevapları belki kolay belki zor ama ilk yapılması gereken mevzuu, kalbin sağlam olarak yere basmasını sağlamak, ayakların değil...

Bir selam beklerken, bin ahlara maruz kalırsan
Huzur diye koşarken dünya cehenneminde yanarsan
O zaman belki hayattan beklentilerin kısıtlanmış olur ummadığın anda
Sükunetin değerini bilmeyip, deli gibi sağa sola saldırırsan...

Çevrenize bakın, sevdiklerinize ve sevmediklerinize, canlı ve cansız olan herşeye bakın derin derin...
Kimse ağlamasın ben yalnızım diye, çünkü herkes yalnız bu derin mana aleminde... Yaptıkların kendine, yapamadıkların kendine. Başkasına vermez hiç bir fayda !

İşte bu yüzdendir ki tek geldik tek gidiyoruz her ne kadar toplumsal varlıklar olarak sıfatlandırılsakta...

Kaç kişi gece yalnız kaldığında sessizce göz yaşlarını içine akıttı...
Kaç kişi bir merhaba beklerken, kimlerden habersiz kaldı...
Kaç kişi menfaatsiz verdiği değerin karşılığını nankörlük olarak geri aldı...
Kaç kişi en kalabalıklarda yalnızlık içinde cayır cayır yandı...

Bunların hepsi yaşandı. Yaşadım, yaşadın, yaşadılar ve yaşanacak....

İlk kalbi düzelt, sonra yolunu çiz...
Mevla sana bir kapı açar, oradan düz git...

Saygılarımla....alıntı

mükemmel alıntı.
emegine saglık.
insan bunu okuyunca yatarken ne dusunecegını tasarlayabılıyor.
tesekkur ederım dostum

[b]

Kaç kişi gece yalnız kaldığında sessizce göz yaşlarını içine akıttı...
Kaç kişi bir merhaba beklerken, kimlerden habersiz kaldı...
Kaç kişi menfaatsiz verdiği değerin karşılığını nankörlük olarak geri aldı...
Kaç kişi en kalabalıklarda yalnızlık içinde cayır cayır yandı...

Bunların hepsi yaşandı. Yaşadım, yaşadın, yaşadılar ve yaşanacak....

İlk kalbi düzelt, sonra yolunu çiz...
Mevla sana bir kapı açar, oradan düz git...


çok güzel yaa..saol

Bedbaht ömür gibi görünen saltanatın içinde kaybolmuşum...

Varlığın ayrı bir lezzet katarken hayatıma, yokluğunda acılara gebe kaldım kendi gözyaşlarımla...

Yuvasından mecburi kalıp da uzaklara gitmek için gün sayan bülbül misali, belki biraz boynu bükük, belki kanatlarımda kanayan yaralar var şimdi...

İçtiğim çayın tadı zehir, çektiğim her nefesin bedeli bir sinir.
Gözlerimde yorgunluk belirtisi ağlamaklı, nemlenen kirpiklerim belki son kez kapanır da açılmaz bilemem...

Son demlerim,
Borcu ödenen bir senet gibi yırtıp atılmak için nasır tutan ellerde bekleyen bir kağıt parçası ruhum...

Ne altın kafes, ne de sonsuz diyarlar yeter mutlu olmak için bülbüle...
Canansız bir ömür nasıl olur da devam eder...

Can ile cananı buluşamayanlara, sevgiyi hem tatlı hem de tebessüm ettiren bir sakinlik hüznü olarak yaşayabilenlere ne mutlu...


Giderim de gözüm arkada kalır eminim,
Senin sevgine biçilen sınırsız bir kefilim.
Ne feryat, ne de sükut, fayda vermez yanan ciğerime
Yarınlara yelken açan bedbaht bir sefilim.
Olur da bir zaman sonra denk gelirse gözlerine
Bir anlık görüntü ile beyazdan daha beyaz cepsiz kefenim.
O zaman anla ki bülbül ebediyen göç etmiştir bu diyarlardan
Yılda bir kez olsada açarsan eğer pencereni bir gece benim için
Sana söz olsun, en masum halimle rüyalarına girerim...
Gözlerim açık gider mi bilemem canan
Tek bildiğim, sana gösteremeyeceğim kadar derinlerde şu inleten yaram.
Bir yolcu gelir, diğeri gider bu istasyondan sırasınca
Hatırlar mısın ne demişti dalga geçenlere küçücük karınca
Bu halinle nasıl ulaşabilirsin demişlerdi oraya ?
O ne demişti, ulaşamam belki ama ölürüm onun yolunda...
Böyle bir hikayedir hayat bazen,
Hergün farklı bir peri masalı gerçek olmayan dünya.......
Hergün cefa çekse dayanır da belki beden
Hasretine ne kadar dayanır hiç ama hiç bilemem,
Hangimiz giden,
Hangimiz bekleyen,
Hangimiz bekleten,
Muamma bir hikaye, milyarlarca sevda içinde kendi anlamını yitiren.
Bakmasın başkası gözlerine nurunu alırcasına
Ellerine eli değmesin günlük sevdaların kalbini çalarcasına
Geri dönemem elbet gittiğim yerden biliyorum,
Utanç vermesin yüreğime gül yüzün yeter, başımı taşlara vururcasına.....


Kısa kesmek lazım bazen, tatlı hüzün semaları derken bunalıma girmeden...

cok guzel emege saglık